37 χρονια απο την διακηρυξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ

3 Σεπτεμβρίου 1974 - 3 Σεπτεμβρίου 2011.


Διάβαζα σε κάποιες εφημερίδες για τα 37 χρόνια από την Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ και βλέποντας τα άρθρα της Διακήρυξης έμεινα σε κάποια που αλλιώς είχαν στο μυαλό τους οι Ιδρυτές όταν την έφτιαξαν και αλλιώς την καταντήσαμε σήμερα.

άρθρο 7. Ο συνδικαλισμός αποδεσμεύεται από την εξάρτηση της οικονομικής ολιγαρχίας και από την κηδεμονία του κράτους, κατοχυρώνεται ως ελεύθερο και αυτόνομο κίνημα και τίθεται στην υπηρεσία των συμφερόντων του εργαζομένου Λαού.

Τι να γράψει κανείς για αυτά που έχουν γίνει μέσα σε αυτά τα χρόνια. Κονδύλια, Συνδικαλιστές Υπουργοί, Βουλευτές, Σκάνδαλα.

Ευτυχώς που αποδεσμεύτηκε ο Συνδικαλισμός από την κηδεμονία του Κράτους.

άρθρο 8. Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία.

Ε ρε ένα ΒΑΤΟΠΕΔΙ.

άρθρο 11. Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

ΚΑΛΟ ΔΝΤ σε όλους μας.

άρθρο 12. Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:

α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου. Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν το μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.

β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα, ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και τη σημασία της παραγωγικής μονάδας.

γ. Τη διοικητική αποκέντρωση με ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης.

δ. Το συστηματικό και προοδευτικό κλείσιμο του ανοίγματος ανάμεσα στα κατώτερα και τα ανώτερα εισοδήματα κατά περιφέρεια και επάγγελμα.

ε. Μια οικιστική και πολεοδομική πολιτική που να εξασφαλίζει πολιτισμένη κατοικία σε κάθε Ελληνική οικογένεια.

στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατιά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

ζ. Την κοινωνικοποίηση της υγείας, που συνεπάγεται τη δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών.

η. Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γερατειά και ανεργία, που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες.

θ. Την προστασία της μητέρας και του παιδιού.

ι. Την προστασία του περιβάλλοντος, τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των εθνικών λαϊκών παραδόσεων και τη συμμετοχή ολόκληρου του Λαού στην πολιτιστική εξέλιξη.

Οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές επιδιώξεις του εργαζόμενου Ελληνικού λαού εργατών, αγροτών, μισθωτών, υπαλλήλων, νεολαίας, μικροεπαγγελματιών και βιοτεχνών η θεμελίωση μιας κοινωνίας χωρίς αλλοτρίωση και γραφειοκρατία, θα πραγματοποιηθούν με τη συνεχή λαϊκή επαγρύπνηση, έλεγχο και κινητοποίηση.

Τι να γράψω για αυτό το άρθρο. ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΜΕ ΦΩΤΟΤΥΠΙΕΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΡΑΝΤΖΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙ, ΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΑΤΩΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ, ΦΤΩΧΟΙ ΜΕ ΒΙΛΕΣ ΚΑΙ ΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΜΕ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΦΟΡΩΝ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΧΩΡΙΣ ΧΥΤΑ, ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ, ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ ΣΕ ΑΙΓΙΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ.

Αν ήξερε ο Ανδρέας τι έγραφε και που θα τον έγραφαν μετά από τόσα χρόνια μάλλον θα έκανε κάτι άλλο στην ζωή του.

Η ΠΑΛΙΑ ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.

Το 1951, όταν πρωθυπουργός ήταν ο Νικόλαος Πλαστήρας, η ζυθοποιία ΦΙΞ έβαλε αγγελία στις εφημερίδες και ζητούσε έναν οδηγό αυτοκινήτου. Με την ανεργία που υπήρχε τότε, παρουσιάστηκαν δεκάδες υποψήφιοι. Ανάμεσά τους και ένας μεσόκοπος άνθρωπος του μόχθου που δήλωσε στον υπάλληλο τον επιφορτισμένο με την πρόσληψη ότι ονομάζεται Πλαστήρας.

Ο υπάλληλος του ΦΙΞ κύτταξε τον υποψήφιο πάνω από τα γυαλιά του και σκέφθηκε ότι μπορούσε να κάνει και λίγο χιούμορ.

“Τον πρωθυπουργό τι τον έχετε;”, ρώτησε γελώντας.

Ο άνθρωπος που ζητούσε δουλειά δίστασε για λίγο και μετά είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν σαν να ντρεπόταν γι’ αυτό:

“Είναι αδελφός μου. Αλλά τόσο εκείνος, όσο κι εγώ, επιθυμούμε αυτό να μη σας επηρεάσει, αν υπάρχει κάποιος κατάλληλος γι’ αυτή τη θέση”.

Αυτή ήταν η πολιτική ηθική και η ελληνική λεβεντιά στην κοινωνία μας πριν από χρόνια. Και οπωσδήποτε πριν από τον αμαρτωλό και ανήθικο κόσμο του ΠΑΣΟΚ της Ν.Δ. και ξανά του ΠΑΣΟΚ και ξανά και ξανά.

Μια λεβεντιά και μια πολιτική ηθική που πρέπει εξάπαντος μια μέρα να αναστηθούν.